Blog 5

15 december 2019

Blog 3

Bezichtiging


Gezien onze drukke agenda's was eigenlijk de enige optie een vrijdagavond omdat het anders pas weer een aantal weken later zou kunnen. Dus daar gingen we dan, om half 6 's avonds reden we weg...net nadat ik klaar was met werken. Helaas zat alles wat tegen kon zitten, ook tegen onderweg. 


Het was die avond ook nog eens voetbalavond, De Graafschap moest een belangrijke wedstrijd voetballen, en het was een soort van Mission impossible om op plaats van bestemming te komen.

Overal dranghekken en mannen in reflecterende pakken die iedereen die probeerde met de auto richting het centrum te gaan, tegen te houden.


Raampje open en volgens mij zagen ze al de paniek in mijn ogen toen ik stamelde of ze wisten hoe ik op plaats van bestemming kon komen. Mijn navigatie gaf toch echt aan dat ik door de dranghekken heen moest om op plaats van bestemming te komen, en de mannen in pak wisten volgens mij ook echt niet hoe ik anders kon rijden dan over de afgesloten wegen.

Dus daar gingen we dan, langs de dranghekken om zo toch nog op plaats van bestemming te komen.


Na ruim 2 uur enkele reis in de auto te hebben gezeten kwamen we nog net in het licht aan. Onderweg had ik al contact gehad met de fokster, want ik wist dat ze een afspraak had staan en er dus door de vertraging niet bij kon zijn. Zij zou  de bijrijder van de merrie wel even bellen om te vragen of zij zou kunnen komen. Onderweg heb ik nog contact gehad met de bijrijdster zodat zij niet te lang hoefte te wachten, en net iets voor 8 uur kwamen we dan aan.


En daar stond hij dan, in een overdekte longeercirkel lekker hooi te eten samen met zijn moeder. Zijn moeder kende ik al want die had ik als 3 jarige al een keer op de merriekeuring ontmoet en zelfs op de foto gezet voor de fokkers omdat ze toen te koop zou komen. 


Als je kennis gaat maken met een paard, geef je geen hand zoals je dat bij een persoon doet die je voor het eerst ontmoet. Ook moet je niet verwachten dat een paard zijn naam komt zeggen. Nee, als je bij een paard gaat kijken, dan ga je "staan wachten op de bus". Met andere woorden, je doet even niks. Eerst even kijken hoe het paard zelf reageert om te zien wat voor vlees je in de kuip hebt. Wil hij je op eten, of wilt hij juist niks met je te maken hebben. In deze wachttijd, heb je ook even de kans om op een afstandje het lijf van het paard te bekijken of je daar geen gekke dingen aan ziet.


Echt lang de kans om hem aan te kijken hadden we niet. Zodra hij ons zag kwam hij naar ons toe, een grappig aansprekend en guitig veulen. Dapper, stoer en ook goed wakker. 

Even van dichtbij gekeken of alles correct was, geen scheve voeten of andere gekke dingen en toen hebben we hem een rondje laten lopen in de cirkel. Zag er allemaal correct uit, maar toch nog even besloten dat we hem ook nog een rondje in de wei wilden zien en ook daar showde hij er mooi op los.


Toen hadden wij genoeg gezien en mocht hij weer terug de longeercirkel in om daar weer verder te gaan met hooi eten.

De verzorgster bedankt voor haar tijd en toen weer anderhalf uur terug in de auto. Onderweg nog wat na besproken met mijn "nog altijd enthousiaste" vriend en de eigenaresse geappt dat ik er nog een nachtje over zou slapen. Thuis aangekomen was het inderdaad gelijk bedtijd.


Volgende ochtend in overleg met mijn vriend een bod uitgebracht, hij was immers erg leuk. 

De eigenaresse was niet direct akkoord en dus begon het wachten....